Hiç birine yardım etmeyi denediniz mi? Karşınızdaki kişinin belki işini kolaylaştırmak adına belki de bir sıkıntısını çözmek adına... Hiç tanımadığımız birine bile bazen yardımcı olmak isteriz. Çünkü içgüdüsel olarak vicdani bir yükümlülük hissederiz. Özellikle de sevdiğimiz biriyse, çok daha fazla istek duyarız ancak yardım iki taraflı bir eylemdir. Birinin vermek istediğini, öteki de kabul etmelidir.
Duygusal yardım en zorudur bazen. Bilirsin karşındakini; neye ağladığını, niye ağladığını, ne olursa daha iyi olacağını... Ama dilin öyle tutulur ki, sana ait olmayan bir iradeyi yönetemediğin için bir anda onun daha iyi olmasını sağlayamazsın. Söylediğin, yaptığın her şey; 'sen' olsaydın olacak şeylerdi. Ama karşındaki başka biri. Ve sen ona ne kadar istersen iste, asla yardım edemeyebilirsin. Sana uzatılmamış bir ele asla dokunamayabilirsin.
Peki yardım illa her şeyin kontrolünü elimizde tutarak mı olur? Bu mümkün bile değildir. Sen olmayan birinin yaşamının yükünü sırtlamak, başka birinin sınırlarına girmektir ve bu yükler yaşayan kişiden başka birine düşmemelidir. Ama yardım sadece böyle olmaz. Bazen sadece yanında olmaktır. Düştüğünde ona 'sana güç verici olarak buradayım' demektir. Bazen konuşmaktır. Bazen dinlemektir, sadece orada varlığını ona hissettirmektir. Yine de bunların hiçbiri istenmediğinde, yapılabilecek hiçbir şey yoktur. Ama o kadar çok istersin ki elinden bir şey gelsin.
Çünkü biliyorsun, çünkü farkındasın. Duygusal olarak çöküşte olan birini tamamen görmene rağmen, tek yapabildiğin yalnızca izlemektir. En acı verici olan da budur. Bilinçli olarak yalnız kalmayı istediğini söyleyen birine verebileceğin tek şey, yalnız kalma özgürlüğüdür. Yavaşça, sessizce gitmektir.
Karşı tarafın açısından her şey çok daha farklıdır belki. O kadar çıkmazdadır ki, yapabilecekleri arasında hem en zoru hem de en ihtiyacı olanı reddeder. Tek başına her şeyin daha iyi olacağını düşünür. Ama bu, genelde daha sağlıksız olan olur. Yine de geçerli olan tercih karşı tarafınki olacaktır. Bu yüzden de saygı duymak yapılabilecek tek şeydir.
Daha fazlasını ne kadar çok istersek isteyelim, yapabileceklerimiz kendi irademizle sınırlıdır. Yardım etmemekle, yardım edememek farklı şeylerdir. Kabullenmesi zordur ancak hayatın akışı böyledir. Yardım istemeyen birine yardım edemeyiz. Bu yüzden belki de hepimizin öğrenmesi gereken şey, yardım etmenin değil; sınırların sorumluluğudur.